ความโกรธบอกว่ามีบางอย่างถูกล้ำ ถูกขัด หรือไม่เป็นดังใจ แต่ในนาทีที่ร้อน เราอาจส่งข้อความ ขับรถ หรือพูดสิ่งที่ย้อนคืนไม่ได้
วางโทรศัพท์ ถอยจากจุดปะทะ และสังเกตกราม มือ หน้าอก หรือความร้อน ตั้งเวลาว่าจะกลับไปคุยเมื่อไร เพื่อไม่ให้การพักกลายเป็นการเงียบลงโทษ
เมื่อแรงลดลง แยกความเสียหายจริงออกจากความอยากเอาชนะ แล้วเลือกว่าจะขอให้แก้ไข ตั้งขอบเขต หรือยุติการสนทนา หากเสี่ยงใช้ความรุนแรง ให้ขอคนช่วยทันที
โกรธแฟนอาจเริ่มจากข้อความไม่ตอบ งานบ้านที่ตกอยู่คนเดียว คำพูดต่อหน้าคนอื่น หรือแผลเดิมที่ถูกแตะซ้ำ ความโกรธบอกว่ามีสิ่งสำคัญ แต่ถ้าพูดตอนร่างกายพร้อมรบ เนื้อหามักหายไปเหลือแต่คำที่ทำร้ายกัน
ความโกรธพ่อแม่มักแรงเพราะคำพูดวันนี้พ่วงกับหลายปีที่ผ่านมา แค่ถูกถามเรื่องเงินหรือคู่รักก็อาจได้ยินเสียงการควบคุมทั้งหมดพร้อมกัน การตอบทุกแผลในครั้งเดียวมักทำให้ไม่มีใครฟังประเด็นปัจจุบัน
โกรธตัวเองมักใช้ภาษาที่เราไม่พูดกับใคร—โง่ พัง ทำไมไม่รู้จักจำ บางครั้งมีความผิดที่ต้องรับผิดชอบจริง แต่การด่าซ้ำไม่คืนเงิน ไม่ซ่อมความสัมพันธ์ และไม่ทำให้ตัดสินใจดีขึ้น
การเกลียดคนที่ทำร้ายเราอาจเป็นระบบเตือนภัย ไม่ใช่นิสัยเสีย โดยเฉพาะเมื่อเขายังเข้าถึงตัวเราได้ เป้าหมายแรกจึงไม่ใช่ให้อภัย แต่คือหยุดอันตราย เก็บหลักฐาน และมีคนช่วยวางแผนความปลอดภัย