แยกความผิดออกจากตัวตน
เขียนว่าเกิดอะไร ใครได้รับผล และส่วนใดเป็นความรับผิดชอบของเรา เปลี่ยน “ฉันแย่” เป็น “ฉันพูดคำนี้และทำให้อีกคนเสียหาย” เมื่อการกระทำชัด ทางแก้จึงชัดขึ้น
ขอโทษโดยไม่ขอให้อีกฝ่ายรีบปลอบ
ยอมรับสิ่งที่ทำ ไม่แก้ตัว บอกว่าจะซ่อมอย่างไร และเปิดพื้นที่ให้อีกฝ่ายยังไม่พร้อมให้อภัย การรับผลตามจริงต่างจากลงโทษตัวเองไม่จบ ซึ่งมักย้ายภาระกลับไปให้คนที่เจ็บ
กรุณาต่อตัวเองต้องมีวินัยร่วมด้วย
กรุณาไม่ใช่บอกว่าไม่เป็นไร แต่ทำให้เรามีพลังหยุดพฤติกรรมเดิม วางเงื่อนไขใหม่ ขอความช่วยเหลือ หรือคืนสิ่งที่เสียหาย แล้วอนุญาตให้ชีวิตมีตอนต่อไป