เสื้อผ้าอยู่เต็มสายตาแต่ไม่มีชิ้นใดใช้ได้
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—เสื้อผ้ามากมาย แต่ไม่มีชิ้นใดสวมได้ ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
โอกาสให้ที่เคยถูกปิดไว้
เมื่อ “เสื้อผ้ามากมาย แต่ไม่มีชิ้นใดสวมได้” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับความตระหนี่ตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “เสื้อผ้ามากมาย แต่ไม่มีชิ้นใดสวมได้” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
ของที่เรามีจะเกิดประโยชน์กับใคร
ใน “เสื้อผ้ามากมาย แต่ไม่มีชิ้นใดสวมได้” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง เสื้อผ้ามากมาย แต่ไม่มีชิ้นใดสวมได้ จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ดูว่ามีทรัพยากร เวลา หรืออำนาจเล็กๆ ตรงไหนที่เราแบ่งได้โดยไม่ทำร้ายตนเอง