ใกล้น้ำเพียงเอื้อมแต่ความกระหายไม่จบ
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—อยู่ริมน้ำแต่ยังคงกระหาย ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
คำถามค่อยเปิดอดีตของตัวละคร
เมื่อ “อยู่ริมน้ำแต่ยังคงกระหาย” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับความตระหนี่ตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “อยู่ริมน้ำแต่ยังคงกระหาย” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
น้ำใจเริ่มที่การไม่เมินคนตรงหน้า
ใน “อยู่ริมน้ำแต่ยังคงกระหาย” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง อยู่ริมน้ำแต่ยังคงกระหาย จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ดูว่ามีทรัพยากร เวลา หรืออำนาจเล็กๆ ตรงไหนที่เราแบ่งได้โดยไม่ทำร้ายตนเอง