คนสองคนอยู่ใกล้โอกาสเดียวกัน
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—ผู้หญิงสองคนกับสิ่งที่เลือกทำต่างกัน ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
ทางเลือกต่างกันทำให้เรื่องแยกไปคนละทาง
เมื่อ “ผู้หญิงสองคนกับสิ่งที่เลือกทำต่างกัน” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับทางเลือกตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “ผู้หญิงสองคนกับสิ่งที่เลือกทำต่างกัน” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
เปรียบเทียบการกระทำ ไม่ตัดสินคุณค่าคน
ใน “ผู้หญิงสองคนกับสิ่งที่เลือกทำต่างกัน” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง ผู้หญิงสองคนกับสิ่งที่เลือกทำต่างกัน จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร กลับมาดูเจตนาและการกระทำที่เราเลือกได้ในวันนี้ โดยไม่เดาอดีตของใคร