อ้อยเต็มไร่แต่เจ้าของลิ้มรสไม่ได้
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—ไร่อ้อยทั้งไร่ แต่เจ้าของกินไม่ได้แม้แต่คำเดียว ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
กิริยาเล็กๆ ตอนยื่นของกลายเป็นจุดเฉลย
เมื่อ “ไร่อ้อยทั้งไร่ แต่เจ้าของกินไม่ได้แม้แต่คำเดียว” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับผลของการให้ตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “ไร่อ้อยทั้งไร่ แต่เจ้าของกินไม่ได้แม้แต่คำเดียว” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
ของชิ้นเดียวกันให้ได้หลายแบบ
ใน “ไร่อ้อยทั้งไร่ แต่เจ้าของกินไม่ได้แม้แต่คำเดียว” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง ไร่อ้อยทั้งไร่ แต่เจ้าของกินไม่ได้แม้แต่คำเดียว จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ดูทั้งของที่ให้ กิริยาที่ให้ และศักดิ์ศรีของผู้รับ เพราะเจตนาปรากฏผ่านวิธีปฏิบัติ