รูปลักษณ์ชวนเข้าใกล้ แต่กลิ่นปากผลักคนออก
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—กลิ่นจากคำพูดที่ตามไปไกลกว่าชีวิตหนึ่ง ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
วาจาสร้างความแตกแยกตรงไหน
เมื่อ “กลิ่นจากคำพูดที่ตามไปไกลกว่าชีวิตหนึ่ง” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับวาจาตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “กลิ่นจากคำพูดที่ตามไปไกลกว่าชีวิตหนึ่ง” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
เรื่องของเขาเตือนคำพูดของเรา
ใน “กลิ่นจากคำพูดที่ตามไปไกลกว่าชีวิตหนึ่ง” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง กลิ่นจากคำพูดที่ตามไปไกลกว่าชีวิตหนึ่ง จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ก่อนพูดหรือส่งข้อความ ลองถามว่าข้อความนั้นจริง จำเป็น และทำร้ายเกินเหตุหรือไม่