วิมานงามทำให้ผู้พบต้องถาม
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—วิมานงามกับคำถามว่าได้มาอย่างไร ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
ผู้ได้รับเป็นคนเล่าเหตุแห่งการให้
เมื่อ “วิมานงามกับคำถามว่าได้มาอย่างไร” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับผลของการให้ตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “วิมานงามกับคำถามว่าได้มาอย่างไร” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
คุณค่าของการให้ไม่ได้อยู่ที่ภาพตอบแทน
ใน “วิมานงามกับคำถามว่าได้มาอย่างไร” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง วิมานงามกับคำถามว่าได้มาอย่างไร จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ดูทั้งของที่ให้ กิริยาที่ให้ และศักดิ์ศรีของผู้รับ เพราะเจตนาปรากฏผ่านวิธีปฏิบัติ