ผู้เฝ้าทางเข้ากลับเป็นคนปิดทาง
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—คนเฝ้าประตูที่เคยปิดโอกาสผู้อื่น ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
อำนาจเล็กๆ ถูกใช้กีดกันอย่างไร
เมื่อ “คนเฝ้าประตูที่เคยปิดโอกาสผู้อื่น” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับการใช้อำนาจตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “คนเฝ้าประตูที่เคยปิดโอกาสผู้อื่น” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
ประตูใดที่เราเป็นคนเปิดหรือปิด
ใน “คนเฝ้าประตูที่เคยปิดโอกาสผู้อื่น” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง คนเฝ้าประตูที่เคยปิดโอกาสผู้อื่น จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร กลับมาดูเจตนาและการกระทำที่เราเลือกได้ในวันนี้ โดยไม่เดาอดีตของใคร