เมื่อความเจ็บของอีกฝ่ายยังไม่พอ
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—ความริษยาที่ไม่จบเมื่ออีกฝ่ายเจ็บ ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
ตัวละครเป็นผู้บอกการกระทำของตน
เมื่อ “ความริษยาที่ไม่จบเมื่ออีกฝ่ายเจ็บ” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับความริษยาตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “ความริษยาที่ไม่จบเมื่ออีกฝ่ายเจ็บ” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
หยุดเจตนาร้ายตรงที่ยังเลือกได้
ใน “ความริษยาที่ไม่จบเมื่ออีกฝ่ายเจ็บ” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง ความริษยาที่ไม่จบเมื่ออีกฝ่ายเจ็บ จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร กลับมาดูเจตนาและการกระทำที่เราเลือกได้ในวันนี้ โดยไม่เดาอดีตของใคร