อยู่ท่ามกลางอาหาร แต่แตะต้องไม่ได้
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—ทุ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า แต่กินอะไรไม่ได้ ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
คำตอบพากลับไปยังวิธีให้
เมื่อ “ทุ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า แต่กินอะไรไม่ได้” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับความตระหนี่ตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “ทุ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า แต่กินอะไรไม่ได้” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
วันนี้เราทำให้ผู้รับรู้สึกอย่างไร
ใน “ทุ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า แต่กินอะไรไม่ได้” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง ทุ่งที่มองเห็นอยู่ตรงหน้า แต่กินอะไรไม่ได้ จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ดูว่ามีทรัพยากร เวลา หรืออำนาจเล็กๆ ตรงไหนที่เราแบ่งได้โดยไม่ทำร้ายตนเอง