คำเท็จดูเหมือนช่วยให้พ้นตรงหน้า
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—คำเท็จเพียงเพื่อเอาตัวรอด แล้วอะไรตามมา ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
ตัวละครต้องรับผิดชอบถ้อยคำของตน
เมื่อ “คำเท็จเพียงเพื่อเอาตัวรอด แล้วอะไรตามมา” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับวาจาตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “คำเท็จเพียงเพื่อเอาตัวรอด แล้วอะไรตามมา” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
ความจริงที่ควรพูดก่อนเรื่องไกลกว่าเดิม
ใน “คำเท็จเพียงเพื่อเอาตัวรอด แล้วอะไรตามมา” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง คำเท็จเพียงเพื่อเอาตัวรอด แล้วอะไรตามมา จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร ก่อนพูดหรือส่งข้อความ ลองถามว่าข้อความนั้นจริง จำเป็น และทำร้ายเกินเหตุหรือไม่