ภาพสองชีวิตที่อยู่ในเหตุการณ์เดียวกัน
เปตวัตถุ ตอนนี้เปิดด้วยความผิดปกติที่ชื่อเรื่องจับไว้—ผู้เดินทางบนช้างขาวกับคนที่ทนทุกข์ ผู้ถามไม่ได้หยุดอยู่ที่ภาพนั้น แต่ถามต่อว่าการกระทำใดมาก่อนผลที่กำลังเห็น
เรื่องอธิบายความต่างผ่านการกระทำของตัวละคร
เมื่อ “ผู้เดินทางบนช้างขาวกับคนที่ทนทุกข์” เดินมาถึงคำตอบ ตัวละครผูกเหตุไว้กับผลของการกระทำตามที่ต้นทางบันทึก ภาพแรกจึงไม่ได้มีไว้ให้กลัวอย่างเดียว แต่พากลับไปมองเจตนาในคราวที่ยังเลือกการกระทำได้
ผลที่ปรากฏใน “ผู้เดินทางบนช้างขาวกับคนที่ทนทุกข์” เป็นคำอธิบายของตัวละครในเรื่องนี้ ไม่ใช่สูตรให้เราเอาไปทายว่าคนยากจน คนป่วย หรือคนสูญเสียในวันนี้เคยทำอะไรมา
อย่านำภาพนี้ไปตัดสินชะตาคนอื่น
ใน “ผู้เดินทางบนช้างขาวกับคนที่ทนทุกข์” เจตนาไม่ได้ลอยแยกจากกิริยาที่ทำลงไป คำว่า “กรรม” ในเรื่อง ผู้เดินทางบนช้างขาวกับคนที่ทนทุกข์ จึงชวนดูการเลือกของตนเอง ไม่ใช่เอาไว้ตอบลัดว่าคนอื่นสมควรเจออะไร กลับมาดูเจตนาและการกระทำที่เราเลือกได้ในวันนี้ โดยไม่เดาอดีตของใคร