เอาความคิดออกจากหัวโดยไม่เชื่อทั้งหมด
เขียนแต่ละเรื่องหนึ่งบรรทัด แล้วกำกับว่า “ต้องทำ” “รอข้อมูล” หรือ “สมมติฐาน” ถ้าเป็นงาน ให้ใส่เวลาถัดไป ถ้าเป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบคืนนี้ ให้จอดไว้บนกระดาษ สมองไม่ต้องคอยย้ำเพื่อกันลืม
กำหนดเวลาคิดแทนการคิดทั้งวัน
นัดตัวเองสิบห้านาทีพรุ่งนี้สำหรับเรื่องนี้ เมื่อความคิดกลับมา ให้บอกว่ามีเวลารับมันแล้ว วิธีนี้ไม่ใช่หลบปัญหา แต่ป้องกันไม่ให้ทุกนาทีถูกใช้เป็นห้องประชุมเดียวกัน
เห็นความคิดเป็นเหตุการณ์
ในทางสติ ความคิดเป็นสิ่งที่ถูกรู้ ไม่ใช่ผู้บังคับ เราอาจได้ยินประโยค “พังแน่” แล้วกลับมารู้แรงกดของเท้าบนพื้น ถ้าความคิดเร็วผิดปกติ นอนไม่ได้หลายคืน หรือรบกวนการใช้ชีวิต ควรรับการประเมิน